مقدمه: کاربرد فاکتورهای رشدی در زمینه درمان های رژنراتیو مورد بررسی قرار گرفته اند و این عوامل بر تکثیر، کموتاکسی، تمایز و سنتز ماتریکس خارج سلولی و سلول های موثر در التیام زخم نقش داشته و در نتیجه باعث تسهیل ترمیم انساج پریودنشیوم و رژنراسیون آن ها می شوند. هدف مطالعه حاضر، مروری بر مطالعات موجود در مورد تاثیر کاربرد پلاسمای غنی از پلاکت در کنار مواد پیوندی متفاوت در حضور و عدم حضور غشاء در درمان های رژنراتیو ضایعات داخل استخوانی بود.شرح مقاله: جستجوی الکترونیکی در PubMed و Medline برای مطالعات کارآزمایی بالینی کنترل شده با حداقل دوره پیگیری 6 ماهه که از پلاکت تغلیظ شده در درمان ضایعات داخل استخوانی استفاده کرده بودند، صورت گرفت. مقالات تا پایان ماه آوریل سال 2011 جمع آوری شدند. معیارهای ورود در مطالعات مورد بررسی شامل حداقل عمق ضایعه استخوانی 3 میلی متر و حداقل از دست رفتن چسبندگی 5 میلی متر بود. تعداد 20 مقاله واجد شرایط شناخته شده مورد تایید و بررسی قرار گرفتند. پارامترهای مورد بررسی شامل تغییرات عمق پروب، پر شدن ضایعه استخوانی و افزایش حد چسبندگی بود.نتیجه گیری: در محدوده مطالعات انجام شده در این رابطه، کاربرد پلاسمای غنی از پلاکت اثر مضاعفی را در بهبود پارامترهای کلینیکی در درمان های رژنراتیو در ضایعات داخل استخوانی به هنگام کاربرد غشا نداشته است، اگرچه در عدم کاربرد غشاء، کاربرد پلاسمای غنی از پلاکت در همراهی با مواد پیوند استخوانی اثرات مثبتی را به دنبال داشته است.

زمینه و هدف:(CBCT) Cone beam computed tomography  اطلاعات خوبی در زمینه تشخیص و درمان پریودنتال ارایه می دهد. با توجه به میزان کم تحقیقات در اندازه گیری استخوان پریودنتال با استفاده از CBCT، هدف از این مطالعه بررسی دقت CBCT در اندازه گیری ضایعات مختلف استخوانی و مقایسه آن با روش رادیوگرافی داخل دهانی و پروب بود.روش بررسی: 218 ضایعه استخوانی مصنوعی (اینفرابونی سطح باکال - لینگوال، اینترپروگزیمال، افقی، کریتر،Dehiscence  و (Fenestration در روی 13 مندیبل خشک انسانی ایجاد شد. مندیبل ها در جعبه ای از جنس پلکسی گلاس پر از آب جهت شبیه سازی با بافت نرم قرار داده شدند. اسکن های CBCT، تصاویر رادیوگرافی داخل دهانی به روش موازی و اندازه گیری مستقیم با پروب WHO انجام شد و نتایج با اندازه گیری های رفرنس (کالیبردیجیتال) مقایسه شدند. با استفاده از Intra class correlation coefficient  و Pearson correlation، میزان توافق بین مشاهده گرها محاسبه گردید.یافته ها: توافق بین مشاهده گرها در اندازه گیری کلی ضایعات برای تکنیک CBCT و پروب بالا ((ICC) Intra class correlation coefficient %88) و در روش فیلم داخل دهانی متوسط (ICC=%54) بود. اختلاف آماری معنی داری بین مشاهده گرها در انواع روش ها مشاهده نشد (P>0.05). بر اساس نتایج Paired T-test اختلاف از میانگین نسبت به رفرنس در(0.01mm) CBCT کمتر از پروب (0.04mm) و فیلم (0.62 mm) به دست آمد.  CBCT قادر به اندازه گیری انواع ضایعات بود، در حالیکه فیلم برای اندازه گیری ضایعات سطوح باکال و لینگوال محدودیت داشت.نتیجه گیری: هر سه تکنیک برای اندازه گیری ضایعات پریودنتال مفید هستند. در اندازه گیری انواع ضایعات پریودنتال، CBCT از دقت بیشتری نسبت به پروب و فیلم برخوردار بود.

این بررسی به منظور ارزیابی کلینیکی ترمیم استخوان و نسج نرم در کاربرد استئوژن (OSTEO GEN) و مقایسه آن با فلپ کورتاژ در ضایعات داخل استخوانی (Intrabony) پریودنتال انجام گرفت. در این بررسی 36 ضایعه در 16 بیمار و در گروه آزمایش (22 ضایعه) و شاهد (14 ضایعه) تحت درمان قرار گرفتند. جذب تدریجی و آرام، سازگاری نسجی بسیار خوب، عدم Exfoliation ماده پیوندی و نیز عدم تحلیل ریشه دندانهای مجاور ناحیه ایمپلنت در طول ترمیم تایید گردید. میانگین عمق اولیه ضایعات در گروه آزمایش و شاهد به ترتیب 3.16 و 2.73 میلی متر بود که پس از 6 ماه میانگین پرشدن ضایعه استخوانی به ترتیب 2.18 و 0.46 میلی متر (68.97% و 16.84%) به دست آمد. تغییرات لبه استخوان در گروه آزمایش و شاهد به ترتیب شامل 0.09 میلی متر (2.84%) Apposition استخوان و 0.32 میلی متر (11.72%) تحلیل استخوان بود. عمق پاکت اولیه به ترتیب در گروه آزمایش و شاهد 7.68 و 6.61 میلی متر بود که پس از 6 ماه متعاقب جراحی Re – entry میزان بازیافت چسبندگی به ترتیب 3.48 و 2.81 میلی متر (61.19% و 51.28%) به دست آمد. تغییر مکان لبه لثه به میزان 1.22 و 0.58 میلی متر (15.8% و 8.77%) به ترتیب برای گروه آزمایش و شاهد به دست آمد. یافته های فوق نشان دهنده برتری قابل توجه کاربرد استیوژن نسبت به فلپ کورتاژ می باشد.

مقدمه: ضایعات داخل استخوانی ایجاد شده در اثر بیماری های پریودنتال از نظر درمان از اهمیت ویژه ای برخوردار هستند. این گونه ضایعات نیز با روش های مختلفی از جمله استفاده از پیوند استخوان اتوژن یا آلوژن، رژنراسیون هدایت شده بافتی (GTR)، استفاده از پروتئین های ماتریکس مینایی (EMP) یا ترکیبی از این روش ها تحت درمان قرار می گیرند. اخیرا، روش کاربرد لیزر کم توان (Low-level lasertherapy (LLLT به عنوان یکی از روش های جدید بهبود ترمیم استخوان مورد مطالعه قرار گرفته است. گزارش شده است که تحریک بافتی ایجاد شده در نتیجه LLLT با بهبود شرایط ترمیم در مطالعات آزمایشگاهی و بالینی به ترمیم تسریع یافته ضایعات استخوانی منجر می شود. هدف از این مطالعه بررسی مقایسه ای کاربرد پیوند استخوانی اتوژن به تنهایی و به همراه LLLT در درمان ضایعات پریودنتال داخل استخوانی دو و سه دیواره در انسان می باشد.روش بررسی: چهارده بیمار مبتلا به پریودنتیت متوسط تا شدید دارای حداقل یک جفت ضایعه داخل استخوانی مشابه در ناحیه اینترپروگزیمال با عمق پروبینگ بیشتر یا مساوی 5 میلی متر و عمق ضایعه مساوی یا بیشتر از 3 میلی متر انتخاب شدند. در روند جراحی پس از پرتاب سکه به صورت اتفاقی در یک سمت از استخوان اتوژن به تنهایی و در سمت مقابل بعد از قرار دادن استخوان اتوژن و بستن زخم، تابش لیزر انجام شد. لیزر مورد استفاده در این مطالعه یک لیزر کم توان (gallium-aluminum-arsenide GaAlAs; LX2 Diode Lasers, Thor company, UK) با طول موج 830 نانومتر بود. تابش به صورت (continuous wave (CW با توان 40 میلی وات و جریان انرژی معادل 4 ژول بر سانتی متر مربع با دانسیته کلی انرژی 16 ژول بر سانتی متر مربع انجام شد. زمان تابش لیزر 60 ثانیه بود و لیزر درمانی در روزهای 3، 5 و 7 بعد از جراحی تکرار شد. سه ماه پس از جراحی نسبت به انجام جراحی reentry اقدام شد. متغیرهای مربوط به بافت سخت و نرم هم در حین جراحی اولیه و هم در جراحی reentry با استفاده از استنت توسط یک پریودنتیست که از نوع مداخله انجام شده آگاهی نداشت، اندازه گیری شد.یافته ها: کاربرد لیزر کم توان با پارامترهای ذکر شده به طور معنی داری باعث کاهش عمق پروبینگ (3.78±0.72 میلی متر در مقابل 2.39±1.02 میلی متر)، بهبود حد چسبندگی بالینی (3.42±0.93 میلی متر در مقابل 2.25±1.12 میلی متر)، کاهش فاصله عمیق ترین ناحیه ضایعه تا استنت (3.21±1.03 میلی متر در مقابل 1.44±0.20 میلی متر) و کاهش بیشتر عمق ضایعه (1.33±0.18 میلی متر در مقابل 2.50±0.91 میلی متر) نسبت به گروه کنترل شد. در حالی که بر روی فاصله مارجین لثه از استنت و موقعیت کرست استخوان نسبت به استنت تاثیر معنی داری نداشت.نتیجه گیری: بر اساس یافته های این مطالعه استفاده همزمان از لیزر کم توان با پارامترهای ذکر شده و استخوان اتوژن باعث بهبود پارامترهای کلینیکی عمق پروبینگ، حد چسبندگی بالینی و عمق ضایعه استخوانی در جراحی مجدد (بعد از سه ماه) نسبت به گروه کنترل (استفاده از استخوان اتوژن به تنهایی) شده است.

سابقه و اهداف هدف نهایی درمان های پریودنتال بازسازی کامل انساج از دست رفته به نحوی است که با بافت هایی با همان عملکرد و ساختار، جایگزین شوند. باتوجه به نتایج امیدبخش مهندسی بافت در تسهیل رژنراسیون پریودنتال، هدف این مطالعه مرور نظام مند بررسی رژنراسیون انساج پریودنتال تحت تاثیر تغییردهنده های زیستی در ضایعات داخل استخوانی مدل های حیوانی است. مواد و روش ها با جست وجو در منابع اطلاعاتی، تمامی مطالعاتی که به بررسی اثر تغییردهنده های زیستی بر بازسازی انساج پریودنتال در ضایعات داخل استخوانی مدل های حیوانی در بازه مارس 2020-2010 میلادی پرداخته بودند، جمع آوری شدند. غربالگری مطالعات براساس معیارهای مورد نظر انجام و ارزیابی کیفیت مقالات با ابزار SYRCLE صورت گرفت. سپس فراتحلیل برای مطالعات واجد شرایط انجام شد. یافته ها بعد از غربالگری عنوان، چکیده و متن کامل مقالات، در نهایت 18مطالعه برای ارزیابی کیفی و 5 مطالعه برای فراتحلیل انتخاب شدند. مطالعات براساس شکل و تعداد دیواره های ضایعه استخوانی به سه زیر گروه یک، دو و سه دیواره تقسیم شدند. براساس یافته های هیستولوژیک، کاربرد تغییردهنده های زیستی در تمامی انواع ضایعات داخل استخوانی باعث افزایش ساخت استخوان و سمان جدید نسبت به گروه کنترل می شود(001/0P<). نتایج فراتحلیل در ضایعات یک دیواره ای نشان داد که اضافه کردن تغییردهنده های زیستی باعث افزایش معنی دار بازسازی استخوان (mm58/1، 03/2-12/1 CI: % 95، 001/0P˂ ) و سمنتوم (mm27/1، 70/1-84/0 CI: % 95، 001/0P˂ ) می گردد. استنتاج استفاده از تغییردهنده های زیستی مانند فاکتورهای رشدی، می تواند اثر مثبتی بر رژنراسیون انساج پریودنتال در مدل های حیوانی ضایعات داخل استخوانی داشته باشد. مطالعات انسانی بعدی جهت استفاده کلینیکی از این مواد زیستی مورد نیاز است.

بیان مساله: روشهای درمانی رژنراتیو یکی از راههای درمانی ضایعات پریودنتال می باشند که سعی در بازیافت انساج پریودنتال از دست رفته در اثر بیماری در اطراف دندان را دارند.هدف: مطالعه حاضر با هدف بررسی مقایسه ای اثر EMP به تنهایی و همراه با پیوند استخوانی اتوژن (Autogenous Bone Graft) در درمان ضایعات پریودنتال انسانی داخل استخوانی دو دیواره انجام شد.روش بررسی: در این مطالعه که به روش کار آزمایی بالینی یک سو کور و به صورت Split Mouth انجام شد، هشت جفت ضایعه پریودنتال داخل استخوانی دو دیواره مشابه با عمق پروبینگ 5 میلیمتر یا بیشتر و عمق ضایعه استخوانی 3 میلیمتر یا بیشتر به دنبال مرحله اول درمان مورد تحقیق قرار گرفتند. در سمت شاهد از EMP و در سمت مورد از EMP به همراه پیوند استخوانی اتوژن استفاده شد. داده های حاصل از اندازه گیریهای متغیرها قبل و بعد از درمان با استفاده از آزمون آماری t-paired غیر پارامتریک ویلکاکسون ارزیابی شدند. برای مقایسه میزان تاثیر دو روش با یکدیگر اختلاف میانگین هر یک از روشها با هم مقایسه شدند.یافته ها: ابتدا دو گروه از نظر ایندکس پلاک و ایندکس لثه ای و متغیرهای بافت نرم و سخت اختلافی نداشتند. پس از شش ماه هر دو روش درمانی باعث کاهش معنی دار عمق پروبینگ و حصول چسبندگی شدند. تشکیل استخوان در هر دو گروه معنی دار بود ولی روش درمانی توام به طور معنی داری باعث تشکیل بیشتر و Resolution بیشتر ضایعه استخوانی شد (تشکیل استخوان 75/2 میلیمتر در مقایسه با 67/1 میلیمتر). میزان Resorption Crestal در هر دو گروه تقریبا یکسان بود و اختلاف آن معنی دار نبود.نتیجه گیری: با توجه به محدودیتهای مطالعه حاضر، هر دو روش درمانی باعث بهبود شاخصهای بالینی شدند. استفاده توام EMP به همراه پیوند استخوانی اتوژن باعث تشکیل بیشتر استخوان و Resolution بیشتر ضایعه استخوانی شد. لازم به ذکر است محدودیت در میزان پیوند استخوانی اتوژن قابل برداشت از منابع داخل دهانی از معایب این روش محسوب می گردد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

هدف از انجام این بررسی ارزیابی کلینیکی کارایی یک نوع غشا با ترکیب پلی اورتان در روش درمانی Guided Tissue Regeneration (GTR) به منظور درمان ضایعات داخل استخوانی پریودنتال و مقایسه آن به روش درمانی فلپ کورتاژ بوده است.10 بیمار هر یک با دو ضایعه داخل استخوانی و با تشخیص پریودنتیت بالغین مورد درمان قرار گرفتند. پس از گذشت 4 هفته از مرحله اول درمان، یکی از ضایعات بطور اتفاقی به عنوان گروه آزمایش و دیگری به عنوان گروه کنترل انتخاب گردید. در گروه آزمایش به دنبال کنارزدن فلپ و کورتاژ ضایعه از غشای پلی اورتان مطابق با روش GTR استفاده شد. در گروه کنترل تنها به کنارزدن فلپ و کورتاژ اکتفا گردید. متوسط عمق پاکت ها (PD)، (CAL) Clinical Attachment level و عمق ضایعه استخوانی (DD) قبل از انجام جراحی در گروه آزمایش بترتیب 7.3، 13.87، 3.23 و در گروه کنترل بترتیب 7.4، 12.89 و 3 میلی متر بوده است. مامبران ها در گروه آزمایش بعد از 6-3 هفته از محل خارج شدند؛ در 8 نفر از بیماران، مامبران در هفته اول به دنبال قراردادن در محل عریان گردید. ارزیابی مجدد که به دنبال 6 ماه انجام شد، نشان داد که متوسط تغییرات PD و CAL و DD در گروه آزمایش بترتیب 3.50، 1.68 و 1.69 و در گروه کنترل بترتیب 2.90، 1.09 و 1.24 میلی متر بوده است. هر دو روش درمانی در ضایعات داخل استخوانی موفق بودند و با آن که روش GTR با استفاده از غشای پلی اورتان نتایج بهتری را داشته است ولی اختلاف دو روش درمانی از نظر آماری در مورد هیچ یک از شاخصهای مورد ارزیابی معنی دار نبوده است.

زمینه و هدف: روشهای درمانی رژنریتیو یکی از راه های درمانی ضایعات پریودنتال می باشند که سعی در بازسازی کامل انساج ازدست رفته در اثر بیماریهای پریودنتال را دارند. استفاده از فرآورده های ماتریکس مینا (Emdogain) امروزه به واسطه تواناییهای خاص این ماده، در بین روشهای رژنریتیو از توجه خاصی برخوردار است. مطالعه حاضر با هدف مقایسه تاثیر فرآورده های ماتریکس مینا و دبریدمان ساده در درمان ضایعات استخوانی دو و سه دیواره پریودنتال انجام شد.روش بررسی: در این مطالعه کارآزمایی بالینی (Clinical Trial)، 24 ضایعه استخوانی دو و سه دیواره پریودنتال مشابه با عمق پاکت 5 میلیمتر یا بیشتر و حد چسبندگی کلینیکی 6 میلیمتر یا بیشتر و عمق ضایعه استخوانی 3 میلیمتر یا بیشتر، مورد بررسی قرار گرفت. ضایعات به صورت تصادفی به دو گروه تست و کنترل تقسیم شدند. قبل از درمان، بیماران گروه تست و کنترل از لحاظ Plaque Index، Gingival Index و متغیرهای عمق پاکت، حد چسبندگی کلینیکی و بازسازی استخوانی (Bone level) تفاوت معنی داری نشان ندادند. در گروه کنترل ضایعات با روش دبریدمان ساده و در گروه تست با استفاده از EDTA و فرآورده های ماتریکس مینا (Emdogain) درمان شدند. یافته های به دست آمده از اندازه گیریهای متغیرها قبل و بعد از درمان در دو گروه با استفاده از آزمون آماری Greenhouse-Geisser از گروه General Linear Model ارزیابی و میزان تاثیر دو روش با هم مقایسه گردید. P<0.05 به عنوان سطح معنی داری در نظر گرفته شد.یافته ها: متوسط تغیرات حاصل در سه متغیر، عمق پاکت (Probing Pocket Depth)، سطح چسبندگی کلینیکی (Clinical Attachment Level) و بازسازی استخوان (Bone Level) در ارزیابی های 3 و 6 ماه پس از جراحی در گروه تست به صورت معنی داری از گروه کنترل مطلوب تر بود.نتیجه گیری: استفاده از فرآورده های ماتریکس مینا به عنوان یک روش مطلوب در درمان ضایعات استخوانی دو و سه دیواره پریودنتال پیشنهاد می شود.

زمینه و هدف: ضایعات استخوانی اینترابونی (Intra bony) یکی از مشکلات مهم بیماری های پریودنتال می باشد. در چند سال اخیر مواد رژنراتیوسنتتیک ازجمله Cerasorb به عنوان عامل احتمالی افزایش بازسازی پریودنتال جهت درمان این ضایعات مورد توجه قرار گرفته است. هدف از مطالعه حاضر بررسی درمان ضایعات استخوانی دو به سه دیواره پریودنتال بااستفاده از Cerasorb (بتا - تری کلسیم فسفات خالص) در مقایسه با (A.B.G)Autogenous Bone Graft  (به عنوان استاندارد طلایی) بود.روش بررسی: این مطالعه به صورت مداخله ای (Interventional) یا کارآزمایی بالینی (Randomized Clinical Trial) می باشد. 24 ضایعه استخوانی دو به سه دیواره پریودنتال به طریقه Double blind انتخاب شدند. ضایعات به طور تصادفی با انداختن سکه به دو گروه (تست و کنترل) تقسیم شدند. در گروه کنترل ضایعات با روش Autogenous Bone Graft و در گروه تست با استفاده از Cerasorb درمان شدند. در زمان جراحی و 3 ماه، 6 ماه و یک سال بعد پیگیری انجام گرفت و ارزیابی کلینیکی و رادیوگرافیک انجام شد. به وسیله آزمون آماری  Paired t-test تفاوت اندازه گیری های قبل و بعد از عمل و توسط آزمون t مستقل تغییرات پارامتریک اندازه گیری شده بین دو گروه مقایسه شدند. متغیرهای غیر پارامتریک توسط آزمون Wilcoxon و Mann-Whiteny مورد بررسی قرارگرفتند. P<0.05 به عنوان سطح معنی داری درنظر گرفته شد.یافته ها: متوسط تغییرات حاصل در چهار متغیر عمق پاکت (PPD)، سطح چسبندگی کلینیکی (PAL)، ارتفاع کرست استخوان از (Bone level) CEJ و دانستیه استخوان (Bone Density) در ارزیابی های 3 ماه و 6 ماه و یک سال پس از جراحی درگروه تست و کنترل اختلاف معنی داری نشان نداد (P>0.05). همچنین در هر گروه اختلاف معنی داری قبل و بعد از جراحی در 4 پارامتر مشاهده شد (P<0.05).نتیجه گیری: از آنجا که نتایج حاصل از درمان با Cerasorb در تمام پارامتر های بررسی شده مشابه با A.B.G می باشد، می توان استفاده از Cerasorb را به عنوان یکی از روش های مناسب جهت درمان ضایعات دو به سه دیواره پریودنتال پیشنهاد نمود.